magazyn sztuki


pl. szczepański 3a,

31-011 kraków

tel.: (+48/12) 422 40 21

(+48/12) 422 40 21

422 10 52

fax: (+48/12) 422 83 03

bunkier@bunkier.com.pl

www.bunkier.com.pl

ARCHIWUM GALERII 2008 -

 2008

trzy wystawy:

-  Shinji Ogawa - Realizm perwersyjny

-  Lidia Krawczyk, Wojtek Kubiak - Becoming,

-  Justyna Koeke - Sekrety rodzinne, 

od 26 września 2008

fotoreportaż z wernisażu

Japoński artysta Shinji Ogawa w swojej sztuce kreuje światy, w których możliwa jest Ostatnia Wieczerza bez Chrystusa, Zwiastowanie bez Archanioła, a w Pizie stoją obok siebie dwie krzywe wieże. Pierwszy w Europie indywidualny przegląd jego twórczości zostanie zaprezentowany w Bunkrze Sztuki na wystawie Realizm perwersyjny, na którą składają się obrazy olejne, rysunki, instalacja i filmy.

Punktem wyjścia dla prac Ogawy są kanoniczne dzieła malarstwa europejskiego, stare pocztówki, fotografie, japońskie drzeworyty. Artysta dokonuje zmian w rozpoznawalnych wizerunkach poprzez usunięcie, dodanie i/albo zastąpienie przedstawionych postaci czy elementów kompozycji.

Na pierwszy rzut oka reprodukcje prac japońskiego artysty mogą sprawiać wrażenie komputerowo przetworzonych obrazów. Tymczasem mamy do czynienia z misternie wykonanym rękodziełem. Siła sztuki Ogawy tkwi w niebywałej biegłości technicznej. Jego rysunki są wykonane z precyzją bliską fotografii; jego obrazy - doskonałe odwzorowania starych dzieł, oddające wiernie każdy szczegół i gamę kolorystyczną oryginału - sprawiają wrażenie powstałych przed wiekami. Doskonały warsztat Ogawy czyni jego sztukę niezwykle atrakcyjną wizualnie. Jednak celem japońskiego artysty nie jest oszołomienie widza rzemieślniczą zręcznością. Jego technika umożliwia mu swobodne manipulowanie przy ikonicznych przedstawieniach, a rezultaty jego pracy spychają odbiorcę z wydeptanej ścieżki interpretacyjnych schematów. Zestawienie świata wykreowanego przez Ogawę z obrazami zakotwiczonymi w zbiorowej pamięci wywołują uczucie braku, niejasne przeświadczenie, że został zburzony jakiś odwieczny porządek. Artysta pokazuje, że nie ma jednej rzeczywistości; że to, co postrzegamy, może być czymś w rodzaju zjawiska optycznej mory - obrazem ulegającym ciągłym zniekształceniom w zależności od świadomości indywidualnego odbiorcy.

Wystawa Shinji'ego Ogawy jest fenomenalną inspiracją do dyskusji o realizmie w sztuce współczesnej. Wkrótce będzie można ją także skonfrontować z twórczością Roberta Kuśmirowskiego - w swojej sztuce mozolnie odtwarzającego fragmenty realnego świata - którego wystawa zostanie otwarta w Bunkrze w styczniu 2009 roku.

Na wystawie Shinji'ego Ogawy zostaną pokazane prace reprezentujące następujące cykle jego twórczości:

Without You - cykl rozpoczęty przez Ogawę w 1994 roku, w którym artysta usuwa główne figury z klasycznych kompozycji malarskich sztuki europejskiej i japońskiej, wypełniając jednocześnie lukę po postaci zgodnie z własnym wyobrażeniem. Przestrzeń płótna zostaje uzupełniona, tak jakby wycięta postać nigdy nie istniała. Na wystawie zostaną pokazane m.in. wykonane przez Ogawę repliki słynnych płócien Vermeera: Dziewczyna czytająca list i Nalewająca mleko, z których artysta usunął tytułowe bohaterki.

Perfect World - seria prac, którą artysta zapoczątkował w 1997 roku dorysowując na kartkach pocztowych i fotografiach bliźniacze wizerunki przedstawionych budynków lub postaci. Elementy dodawane przez Ogawę na reprodukcjach wyewoluowały w stronę osobnych rysunków przedstawiających np.: dwie katedry w Amiens czy dwa londyńskie Big Beny. Specjalnie na wystawę w Bunkrze Shinji Ogawa wykonał rysunek Krakow - przedstawiający dwie wieże ratuszowe z krakowskiego rynku.

Continuum - seria rozpoczęta w 2002 roku, jest rozwinięciem cyklu Without You. Ogawa wykorzystuje w niej słynne wielopostaciowe kompozycje takie jak Narodziny Wenus Sandro Botticellego, czy Kobiety zbierające kłosy Jean-Francois Milleta. Usuwa z nich kolejne figury, tworząc warianty tej samej kompozycji.

Behind You - (od 2006) ten cykl jest realizacją najnowszych idei Ogawy i będzie miał swoją światową premierę na wystawie w Bunkrze Sztuki. Artysta ponownie czerpie ze słynnych przedstawień sztuki europejskiej. Tym razem centralną postać kompozycji (np. Wenus Lucasa Cranacha czy Hrabia Urbino Piero della Francesca) przecina na pół i umieszcza odpowiednio na bokach obrazu, środek płótna wypełniając pejzażem znajdującym się w oryginale za figurą ludzką.

Moire - (od 2005) cykl składający się z 9 rysunków, którego bazą jest słynny widok Mont Saint -Michel w Normandii. W miejsce romańskiego opactwa i jego przyległości artysta wkomponowuje dzieła architektury i widoki znane z innych miejsc w Europie i Japonii

Infinite Landscape - instalacja będąca wynikiem współpracy Shinji'ego Ogawy z dziećmi w trakcie warsztatów zorganizowanych przez Narodowe Muzeum Sztuki w Osace. Własne prace - naśladujące dziecięce rysunki - artysta umieścił pomiędzy rysunkami wykonanymi przez dzieci wewnątrz walca zawieszonego na wysokości wzroku.

Chain World - wideo, w którym sceny przedstawione na starych europejskich pocztówkach połączone są ruchem kamery. Artysta najeżdża kamerą na szczegół zdjęcia, który po chwili okazuje się być częścią kolejnej fotografii. Poprzez umieszczenie wspólnego fragmentu na pocztówce, która pierwotnie ukazywała całkiem inną scenę, powstaje coś w rodzaju łańcucha. Poprzez powtarzające się zbliżenia i oddalenia kamery istniejące oddzielnie sceny przepływają i zmieniają się jak unoszone prądem rzeki.

Interference - jak w klatkach filmu animowanego, scena została pocięta na pojedyncze składniki, czyli "warstwy", bez zważania na to, co działo się wcześniej, a co później. Każdy element tworzący jakiś świat został podzielony na cienkie warstwy. Poruszając nimi w górę i w dół, w lewo i w prawo, łącząc je z innymi warstwami, Ogawa odkrywa nowy świat. W chwili, gdy nałożą się na siebie ludzka postać i kolejny obraz, tworzy się nowa scena.

Wystawie będzie towarzyszył katalog zawierający teksty autorstwa Marii Anny Potockiej i Yukihiro Hirayoshi'ego.

SHINJI OGAWA - urodzony w 1959 w Yamaguchi, Japonia. Studia na Wydziale Edukacji Artystycznej Uniwersytetu w Mie, dyplom w 1983 roku. Mieszka i pracuje w Nagoya. Prace artysty znajdują się w następujących kolekcjach: Okazaki Mindscape Museum, Archi; The National Museum of Art, Osaka; The Museum of Modern Art, Shiga; Toyota Municipal Museum of Art, Tokai City

Lidia Krawczyk i Wojtek Kubiak w najnowszych pracach poruszają zagadnienie tożsamościowej przestrzeni zawartej pomiędzy tym, co kobiece, a tym, co męskie. Od 2005 roku pracują nad cyklem Genderqueer, który jest próbą zobrazowania pojęć i sytuacji wymykających się obowiązującym kulturowo definicjom płci i seksualności. Wystawa Becoming w Bunkrze Sztuki to pierwsza tak obszerna prezentacja tego cyklu, a także pierwsza tak duża prezentacja prac (malarstwo, fotografie, filmy i rzeźby) tych artystów.

Trzonem wystawy jest seria wielkoformatowych malarskich portretów osób "przebranych za płeć". Oczywiste przerysowania za pomocą rekwizytów takich jak peruki, sztuczne wąsy czy makijaż zestawione są z wizerunkami ludzi, których tożsamość płciowa jest trudna do odgadnięcia, a zaniepokojony widz wpada w pułapkę własnych kategoryzacji. Hiperrealistyczna stylistyka obrazów i ich format - przywołujące monumentalne portrety Chucka Close'a - potęgują uczucie zagubienia towarzyszące zetknięciu się ze światem, w którym nie funkcjonują odruchowo kulturowe pojęcia takie jak: on/ona, mężczyzna/kobieta.

Obok malarskiej zostanie zaprezentowana także fotograficzna seria portretów. Każda sesja zdjęciowa była w trakcie swojej realizacji dokumentowana kamerą cyfrową. Ta dokumentacja posłużyła z kolei do wykreowania filmów DVD, w których fragmenty wizerunków portretowanych ludzi tworzą - jak w kalejdoskopie - ruchomą mozaikę. Akcentem wieńczącym ekspozycję są przewrotne rzeźbiarskie autoportrety Lidii Krawczyk i Wojtka Kubiaka.

Pokazowi Becoming będzie towarzyszył katalog zawierający kalendarium twórczości artystów, teksty autorstwa m.in.: Izabeli Kowalczyk i Jacka Kochanowskiego oraz wypowiedzi osób biorących udział w projekcie.

Lidia Krawczyk & Wojtek Kubiak wspólne projekty zaczęli realizować w 2004 roku. Tworzą obrazy, fotografie i wideo. Interesują ich zagadnienia płci, seksualności, społecznych struktur władzy oraz hegemonii. Angażują się w akcje społeczne takie jak festiwal Kultura dla Tolerancji. Za wspólnie zrealizowany projekt Pasywne. Więzy rodzinne zostali wyróżnieni na Triennale Malarstwa "Rybie Oko" 4 w Słupsku w 2006 roku. W 2007 roku otrzymali Grand Prix na 38. Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa "Bielska Jesień".

Lidia Krawczyk (ur. 1979) jest absolwentką Instytutu Sztuk Audiowizualnych oraz Podyplomowych Studiów Gender na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zajmuje się krytyką feministyczną. Jest współredaktorką internetowego czasopisma naukowego uniGENDER.

Wojtek Kubiak (ur. 1978) jest absolwentem Wydziału Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Od 2003 roku pracuje jako asystent na macierzystej uczelni. Feminista. W 2004 roku otrzymał Grand Prix w drugiej edycji Triennale Młodego Malarstwa im. Mariana Michalika w Częstochowie. W 2005 roku został laureatem Stypendium Prezydenta Miasta Krakowa. Był nominowany do konkursu im. Eugeniusza Gepperta i nagrody "Arteonu". Laureat Stypendium Ministra Kultury (1999, 2003/2004), Stypendium Grazelli (2007) oraz Stypendium Młoda Polska (2008).

Sztuka Justyny Köke to rodzinne opowieści grozy. Artystka wyciąga na światło dzienne drzemiące w głębokich pokładach podświadomości frustracje i lęki dotyczące relacji z najbliższymi i oswaja je przy pomocy groteskowej formy. Jej najnowsze prace - fotografie, obiekty, wideo - będzie można oglądać w Bunkrze Sztuki od 26 września.

Od początku swojej działalności artystycznej Justyna Köke drąży tematykę toksycznych stosunków rodzinnych. W karykaturalny sposób obrazuje fobie dotyczące macierzyństwa, własnej seksualności, familijnych zależności i uwikłań. Artystka w swoich pracach w ekspresyjny sposób ilustruje patologie dysfunkcyjnej rodziny poprzez odwołania do cielesności i seksualności. Przewrotnie estetyzuje to, co wzbudza wstręt czy zażenowanie. Intymne części ciała i jego wydzieliny przedstawia w formie perfekcyjnie odszytych artystycznych obiektów. Używa miękkich materiałów, jaskrawych kolorów, ironicznie wyolbrzymiając i deformując przedmioty swoich obsesji.

Na wystawie Justyny Köke w Bunkrze Sztuki pokazana zostanie praca Sodoma i Gomora (fotografia, obiekty), w której przebrani w kostiumy statyści i uszyte obiekty tworzą rodzaj rodzinnej grupy - z dorosłymi, dziećmi i zwierzętami. Ich fizjonomie i kształty artystka poddała swoistej stylizacji -zniekształcając twarze i kreując hybrydy utrzymane w jaskrawej gamie czerwieni i fioletów. Cała grupa, oddająca się orgii rodem z niedorzecznego sennego koszmaru, jest jednocześnie groteskowa i przerażająca.

Praca Fotografia rodzinna, złożona z fotografii i obiektów to odrealniony portret rodziny, w którym zmutowane figury rodziców i dzieci wchodzą ze sobą w uzależniające relacje. Podobną wymowę ma wideo Komórki rodzinne gdzie we wnętrzu umownej komórki, zostają uwięzieni członkowie rodziny. Z kolei film Rycerze to metafora rodzinnych konfliktów. Tytułowi rycerze walczą ze sobą odziani w zbroje wykonane z miękkiego, pikowanego materiału.

Prace Justyny Köke penetrują mroczne i skrywane aspekty stosunków rodzinnych, które nie funkcjonują w szeroko pojętej świadomości społecznej. Wizualna atrakcyjność prac artystki kontrastuje z drastycznością podejmowanej przez nią tematyki, podobnie jak rzeczywistość zderza się z promowanym wzorcem tzw. normalnej rodziny.

Wszystkie prace zostały zrealizowane specjalnie na wystawę w Bunkrze Sztuki. Pokazowi będzie towarzyszył folder.

Justyna Köke urodziła się w Krakowie w roku 1976. W latach 1996-1998 studiowała konserwację w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Ukończyła rzeźbę na ASP w Krakowie (dyplom w 2002) w pracowni Prof. Józefa Sękowskiego oraz Sztuki Wolne i Ceramikę na Kunstakademie w Stuttgarcie (dyplom w 2005).

Stypendystka programu Erasmus (2004) oraz La Cité Internationale des Arts w Paryżu (2008). Uczestniczyła w Mobile Academy w Warszawie (2006). Dwukrotnie wyróżniona nagrodą Akademii Sztuk Pięknych w Stuttgarcie (2002 i 2008)


Ok! Wyspiański

od 15 lipca 2008 do 14 września 2008

Kurator: Maria Anna Potocka

Współpraca: Lidia Krawczyk

Wystawę Ok! Wyspiański, uświetniającą obchody Roku Stanisława Wyspiańskiego, będzie można oglądać w Bunkrze Sztuki między 15 lipca a 14 września. Jej pierwsza "kontekstowa" odsłona miała miejsce w przestrzeni Muzeum Wyspiańskiego w Kamienicy Szołayskich (kwiecień-czerwiec 2008). Projekty artystów biorących udział w wystawie zostały tam zaprezentowane bezpośrednio wśród prac Stanisława Wyspiańskiego. W Bunkrze Sztuki zaprezentujemy druga odsłonę wystawy Ok! Wyspiański, na której "obecność" tytułowego artysty będzie uwzględniona w formie dokumentacji z pierwszej odsłony projektu.

Celem wystawy jest ukazanie artystycznej i identyfikacyjnej "użyteczności" historii i współczesnego potencjału inspiracyjnego, stojącego za postacią jednego z najważniejszych twórców polskich. Ok! Wyspiański to także nawiązanie dialogu z twórczością artysty, zastąpienie podziwu bliskością. Maria Anna Potocka pisze: " jest wielomedialny Wyspiański, z jednej strony niewolnik historii, z drugiej jej burzyciel, artysta czujący zarówno boga jak i ludzi, twórca brutalnie walczący ze swoimi ograniczeniami i pokazujący swoim następcom jak należy sztukę, aby zechciała stać się naszym obrazem".

Wystawa wpisana w obchody Roku Wyspiańskiego w Krakowie, jako projekt zamykający i symbolicznie przenoszący problematykę sztuki przełomu XIX i XX wieku w teraźniejszość, będzie niewątpliwie jednym z najbardziej spektakularnych elementów uroczystości.

Wystawie Ok! Wyspiański towarzyszy katalog oparty na dokumentacji ekspozycji z Muzeum Wyspiańskiego mieszczącego się w Kamienicy Szołayskich.

Na ekspozycji znajdą się prace: Stanisława Ignacego Witkiewicza, Tadeusza Kantora, Edwarda Dwurnika, Jadwigi Sawickiej, Łukasza Skąpskiego, Pawła Książka, Janka Simona, Oskara Dawickiego, Karoliny Kowalskiej, Małgorzaty Markiewicz, Daniela Rumiancewa, Aleksanda Janickiego, Roberta Kuśmirowskiego.


Paweł Książek - Zbiory

Zbiory to pierwsza tak szeroka prezentacja twórczości Książka, który zdobywa coraz większe uznanie na scenie nie tylko polskiej sztuki współczesnej. W przestrzeni Galerii zaprezentowane zostaną dwa najnowsze cykle-zbiory prac: N.N. vs artyści oraz De Stijl vs Black Metal

fotoreportaż z wernisażu







Moja matka nie jest boska

6 czerwca o godz. 18.00

Moja matka nie jest boska 

to wystawa przygotowana przez Koroprację Ha!art i Bunkier Sztuki, która towarzyszy książce Bożeny Umińskiej-Keff Utwór o matce i ojczyźnie traktujący o złożonych relacjach między matką i córką, związkach opartych na psychicznym uzależnieniu. Zaproszone do współpracy artyski pracując nad tekstem Umińskiej-Keff, zainspirowane nim, przygotowały specjalnie na wystawę w Bunkrze Sztuki nowe projekty.

Artystki biorące udział w wystawie :

Anna Baumgart, Jadwiga Sawicka, Aleksandra Buczkowska, Dorota Buczkowska, Karolina Kowalska, Zorka Wollny

fotoreportaż z wernisażu 


Edward Krasiński

ABC

od 10 kwietnia 2008

fotoreportaż z wernisażu

Kurator: Andrzej Przywara

Koordynatorka: Renata Zawartka

Wystawa prac Edwarda Krasińskiego w Bunkrze Sztuki jest pierwszą po śmierci artysty w 2004 roku tak szeroką retrospektywą jego twórczości w Polsce.

Na wystawie ABC znajdą się rzadko prezentowane prace z lat 50., w tym tworzone w latach 1956-1958 mało znane rysunki do tygodnika "Kierunki" (pismo PAX-u). W tym czasie Edward Krasiński malował także obrazy utrzymane stylistyce surrealizmu, których wybór będzie prezentowany w Bunkrze Sztuki.

Od 1954 roku Krasiński konsekwentnie doprowadza do rozluźnienia struktury swoich prac dążąc do zintegrowania ich bezpośrednio z otoczeniem. Ważnym momentem dla jego twórczości jest plener w Osiekach w 1964 roku - stworzył tam przedmiot rzeźbiarsko malarski Dzida - dynamiczną kompozycję rozpryśniętą czerwonymi formami na ziemi, która uniosła się następnie w górę, rozpięta na drutach. Julian Przyboś porównywał twórczość Krasińskiego do Katarzyny Kobro - podczas gdy ona otworzyła więzienie bryły rzeźbiarskiej, wyzwoliła w plastyce przestrzeń, on sprowadził rzeźbę do linii. Prace z tego okresu Przyboś nazywał "rzeźbami napowietrznymi" i "dzido-wężami". Nawiązywały one do ówczesnych odkryć fizyki. Przyboś pisał, że tak jak dzięki odkryciu cząstek elementarnych nauka udowodniła, że byt jest "dziurawy", tak u Krasińskiego nie istnieje kontinuum - przestrzeń jest nieciągła, przerywa się

Rok później miała miejsce pierwsza indywidualna wystawa Edwarda Krasińskiego - paradoksalnie, jak na artystę związanego z Warszawą, odbyła się ona w Galerii Krzysztofory w Krakowie. Wystawa wywołała duże zaskoczenie. Krasiński wrócił jako silnie ukształtowany artysta. Ekspozycja prezentowała Dzidy, krążki wiszące pionowo jeden nad drugim coraz bielsze, proste przedmioty w wyjątkowej, uteatralizowanej aranżacji - wybór prac z tej wystawy będzie otwierał prezentację w Bunkrze Sztuki

Od końca lat 60. pierwsze próby z niebieską taśmą plastikową, służącą do przewodnictwa prądu, scotch blue, w domu w Zalesiu. W 1970 r. nakleił taśmę na wysokości 130 cm na dziedzińcu Musee d'Art Moderne de la Ville w Paryżu oraz na witrynach galerii na Rive Gauche. Była to bardzo progresywna praca. Sam mówił o taśmie "Plastic Tape Scotch blue, szerokośc 19 mm, długość niewiadoma. Nalepiam ją wszędzie i na wszystkim, horyzontalnie na wysokości 130 cm. Pojawia się ona na wszystkim i wszędzie nią docieram. Nie wiem czy to jest sztuka. Ale jest to na pewno scotch blue, szerokość 19 mm, długość niewiadoma"

W Bunkrze Sztuki znajdą się także Interwencje, tworzone do lat 70. - te z rzeczywistymi elementami, np. telefonem, ale też te, związane z tradycją konstruktywizmu - geometryczne przestrzenie obrazu w które "wchodzi" taśma blue scotch sprawiając, że obrazy stawały się kawałkiem ściany, wtapiały się w rzeczywistość. Adam Szymczyk pisał, w kontekście tych prac, że w sztuce Krasińskiego racjonalistyczna tradycja konstruktywizmu miesza się ze skłonnością do dadaistycznego żartu.

W otworzonym w 2007 roku studio Krasińskiego znaleziono projekt pracy, jaka artysta przygotował na 10. Biennale w Tokio w 1970 roku. Dzięki tym szkicom udało się odtworzyć ten projekt. Jest to jedna z najważniejszych prac, jakie będzie można zobaczyć ABC w Bunkrze Sztuki.

Prezentowane będą prace artysty związane ze studiem, w którym Krasiński od śmierci Stażewskiego (1988) mieszkał sam. Instalacja z 1994 roku jest przykładem ciągłej aranżacji pracowni artysty i jedną z wielu prac Krasińskieg, w której mamy do czynienia z powielaniem przestrzeni studia dzięki użyciu wielkoformatowych fotografii. W Bunkrze Sztuki pojawi się także praca będąca instalacją z lustrami, w której oryginalne prace artysty zostały zwielokrotnione przez zwisające z sufitu lustra, których wielkość jest bliska sztalugowym obrazom (praca ta była prezentowana w 2003 roku w Anton Kern Gallery)

Ponadto na wystawie zostaną zaprezentowane dokumenty z pracowni artysty, a także pokazywany po raz pierwszy w Polsce zbiór ok. 100 fotografii Eustachego Kossakowskiego i zdjęcia Jacka Stokłosy z Balu z Zalesiu z 1968 roku zorganizowanym w reakcji na wydarzenia marcowe.

Najważniejsze wystawy retrospektywne twórczości Edwarda Krasińskiego odbyły się w 1996 roku w Kunsthalle w Bazylei i 1997 roku w warszawskiej Zachęcie. Po śmierci artysty wiedeńska Fundacja Generali jako pierwsza podjęła próbę przedstawienia dorobku Krasińskiego na wystawie "Les mises en scene" w 2006 roku.

W związku z wystawą nakładem Bunkra Sztuki ukazał się katalog, w którym znajdują się: tekst Pawła Polita o związkach twórczości Edwarda Krasińskiego z lat 50. z późniejszymi realizacjami artysty i Patrick'a Komorowskiego o Eustachym Kossakowskim, a także rozmowa Andrzeja Przywary z Anką Ptaszkowską.


Depresja

od 10 kwietnia 2008

fotoreportaż z wernisażu

Jaka jest różnica między deprechą a depresją? Kiedy kończy się kolejny zły dzień, a zaczyna groźna choroba? Kiedy przychodzi ten moment, gdy już nie możemy siłą woli zmusić się do punktualności, wywiązywania z coraz trudniejszych zadań?

Statystyki podają, że w Polsce około miliona osób zażywa antydepresanty. Czarniejsze szacunki mówią, że co najmniej drugie tyle ludzi powinno zażywać leki psychotropowe, ale wstydzą się kontaktu z psychiatrą, albo jeszcze nie wiedzą, że ich złe samopoczucie to nie tylko spadek nastroju czy kolejne niepowodzenie, które można zlekceważyć mówiąc "to nie jest mój dzień".

Celem wystawy Depresja jest przede wszystkim pokazanie interesującej twórczości powstałej z inspiracji przebytą chorobą, ale także zaprezentowanie choroby jako zjawiska. Wśród eksponowanych prac znajdzie się m.in. model pokoju dla szpitala psychiatrycznego stworzony w latach 70. przez Henryka Stażewskiego oraz prace Aliny Szapocznikow i Andrzeja Wróblewskiego, którzy cierpieli z powodu depresji, zdiagnozowanej przez lekarzy-specjalistów. Większość zaproszonych artystów miała bezpośredni kontakt z chorobą; chorując, prowadząc zajęcia terapeutyczne z ludźmi cierpiącymi na depresję lub ciężko doświadczając chorobę bliskich. W wypadku wystawy poświęconej depresji niezwykle delikatny i ważny jest wątek wrażliwości artystów, ich przeżywania świata i wyrażania osobistych doświadczeń.

Mimo, że nauka od dawna jest inspiracją dla sztuki, powstaje stosunkowo niewiele wystaw pokazujących ich wzajemne związki. Organizując panel dyskusyjny z udziałem fachowców reprezentujących różne dziedziny nauki (11 kwietnia 2008) kuratorka chce przyczynić się do nawiązania dialogu nauki ze sztuką. Dlatego panel dyskusyjny i katalog są integralnymi częściami projektu.

Artyści uczestniczący w wystawie:

Bogna Burska, Oskar Dawicki, Eliza Galey, Barbara Kasprzycka, Katarzyna Kida, Lise Kjaer, Anna Konik; Katarzyna Kozyra, Dominik Lejman, Zbigniew Libera, Magdalena Moskwa, Jadwiga Sawicka, Monika Sosnowska, Henryk Stażewski, Alina Szapocznikow, Grzegorz Sztwiertnia, Andrzej Wróblewski; Martin Zet.

Wystawie towarzyszy Seans Psychiatryczny, który odbędzie się 11 kwietnia 2008 z udziałem naukowców. Do wystawy zostanie wydana publikacja zawierająca teksty wystąpień uczestników.


Fluxus East. Fluxus w Europie Środkowo-Wschodniej

od 7 lutego, 2008

kuratorka: Petra Stegmann

koordynatorka: Anna Smolak

fotoreportaż z wernisażu

Fluxus to powszechnie znany międzynarodowy ruch (anty-)artystyczny, którego ośrodki znajdują się w Stanach Zjednoczonych, Europie Zachodniej oraz Japonii. A jak radziła sobie sztuka intermedialna  sztuka, do której zaliczyć można muzykę, akcje, poezję, obiekty i wydarzenia  za żelazną kurtyną? Jakim echem odbiły się działania Fluxusu w państwach byłego bloku wschodniego, jakie ruchy rozwijały się tam równolegle?

George Maciunas, Litwin na uchodźctwie, samozwańczy przewodniczący Fluxusu, twierdził w liście do Nikity Chruszczowa, że Fluxus, jako program działania, był predestynowany do stworzenia wspólnoty pomiędzy konkretnymi artystami światowymi a konkretnym społeczeństwem Związku Radzieckiego. Maciunas chciał widzieć Fluxus jako kolektyw oparty na modelu rosyjskiego LEF (Lewy Front Sztuki). Plany, np. tourne artystów performance na postojach pociągów kolei transsyberyjskiej, które posługując się wygładzoną komunistyczną retoryką rozwijał w manifestach i listach, miały jednak pozostać utopią. Po roku 1962 pojawił się nowy Fluxus East, powstały w wyniku twórczej wymiany między artystami Fluxusu a artystami i muzykami z byłego bloku wschodniego, co zaowocowało takimi wydarzeniami artystycznymi jak koncerty kompozycji Fluxusu nadawane przez Polskie Radio (1964), koncerty Fluxusa na Litwie (1966), w Pradze (1966) i Budapeszcie (1969), a następnie festiwal Fluxusu w Poznaniu (1977).

Wystawa Fluxus East jest pierwszą inwentaryzacją różnorodnych form aktywności Fluxusu w byłym bloku wschodnim, pokazuje zjawiska i praktyki artystyczne zainspirowane Fluxusem, podejmowane przez niektórych młodych artystów nawet dzisiaj. Poza klasycznymi obiektami Fluxusu, wystawa zawierać będzie fotografie, filmy, korespondencje, tajne akta policyjne, wywiady i nagrania muzyczne dokumentujące obecność tego ruchu na terenie byłego bloku wschodniego. Fluxus East jest wystawą interaktywną, mającą umożliwić dogłębne poznanie idei, prac oraz tekstów  niektóre dla ich wnikliwego przestudiowania w formie faksymile.

Artyści:

Gábor Altorjay, Eric Andersen, Azorro, Robert Filliou, György Galántai, Tibor Hajas, Geoffrey Hendricks, Dick Higgins, Tadeusz Kantor, Danius Kesminas, Milan Knížák, Alison Knowles, Július Koller, Jarosław Kozłowski, Vytautas Landsbergis, George Maciunas, Jonas Mekas, Larry Miller, Ben Patterson, Mieko Shiomi, Slave Pianos, Tamás St. Auby, Endre Tót, Gábor Tóth, Nomeda i Gediminas Urbonas, Jiří Valoch, Ben Vautier, Branko Vučićević, Emmett Williams oraz wielu innych

 wydarzenia 2011

Dla Pawła

Aukcja charytatywna

9 grudnia 2011 roku

Kolekcjonerzy i marszandzi oraz Galeria Starmach zapraszają na aukcję charytatywną „Dla Pawła”.

Dochód z aukcji zostanie przeznaczony na rehabilitację Pawła Lisowskiego z Krakowa, który od urodzenia cierpi na porażenie mózgowe.

Jest to dosyć specyficzna aukcja, bez udziału, jak to się zwykle na aukcjach charytatywnych odbywa, artystów, ale z udziałem samych kolekcjonerów i galerii.

Prace, jakie znajdą się na aukcji to m.in.: dary Grażyny Kulczyk, Rafała Jabłonki, Bogdana Jakubowskiego, Fundacji Signum, Fundacji Nowosielskich oraz Galerii: Starmach, Boss, Appendix 2 , Piekary, Andzelm.

Ciekawostkami wśród zgromadzonych prac będą fotografie autorstwa Mikołaja Smoczyńskiego, Mariusza Kruka, Marty Deskur, Zbigniewa Dłubaka, Joanny Rajkowskiej, Jana Tarasina, Natalii Lach-Lachowicz czy Marka Piaseckiego, obraz olejny Jerzego Nowosielskiego, grafika Victora Vasarelego, obrazy Teresy Rudowicz, rysunki Tadeusza Kantora i Daniela Mroza.

Katalog prac aukcyjnych znajduje się na stronie internetowej portalu Artinfo.pl

http://www.artinfo.pl/?lng=1&lngcode=pl&pid=catalogs&sp=auction&id=1593&sobj=1 

Istnieje możliwość licytacji telefonicznej. Zgłoszenia przyjmowane są przez Artinfo.

e-mail: aukcje@artinfo.pl, tel.: +48 22 818 94 68, +48 601 808 148

Wszelkie informacje można uzyskać w Galerii Starmach, wysyłając e-mail na adres: galeria@starmach.eu oraz telefonicznie +48 12 656 43 17, +48 12 656 49 15

Serdecznie dziękujemy wszystkim kolekcjonerom, marszandom oraz osobom i instytucjom, które przyczyniły się do zorganizowania aukcji.

Aukcja dla Pawła jest ostatnią aukcją prowadzoną przez Andrzeja Starmacha. Aukcją tą Starmach na dobre żegna się z funkcją aukcjonera.


Monika Drożyńska

po słowie

finisaż 25 listopada 2011

Monika Drożyńska, Pierdol lata ’80 Walcz teraz!, haft ręczny, z serii Aktywności zimowe

Po słowie to wystawa w procesie, czego konsekwencją jest rezygnacja z klasycznej formy wernisażu. Na ekspozycję złożą się elementy trzech równolegle realizowanych przez Monikę Drożyńską projektów oraz praca Między słowami, jaka powstanie podczas prezentacji wystawy w Bunkrze Sztuki przy udziale i w ścisłej współpracy z publicznością. Wystawa Po słowie łączy i jednocześnie domyka wcześniejsze projekty, podkreślając kluczową rolę osób trzecich w realizacjach artystki.

W ramach wystawy, w trzy kolejne soboty (22.10.2011, 29.10.2011 oraz 5.11.2011), artystka przeprowadzi akcję z udziałem publiczności zatytułowaną Między słowami. Monika Drożyńska zaprasza do rozmowy, lecz nie o wystawie i pracach, a o sztuce i jej roli. Czy jest w życiu istotna czy zbędna? Nudna czy ciekawa? Zrozumiała czy tajemnicza? Na bazie opracowanych nagrań oraz obrazu zapisu dźwiękowego Monika Drożyńska stworzy – techniką haftu ręcznego – pracę Między słowami wieńczącą założenia wystawy. Będzie to rejestr/ haft emocji, które pojawią się – Między słowami – w trakcie spotkań artystki ze zwiedzającymi, a ich nagrania zapełnią dźwiękiem przestrzeń Galerii, domykając klamrę założoną przez artystkę i kuratorkę. Premierowa prezentacja tej pracy odbędzie się podczas finisażu wystawy, 25 listopada 2011 roku.

Formuła wystawy zakłada, że finisaż stanie się pierwszym dniem kompletnej ekspozycji – będzie wtedy można wysłuchać i odnaleźć siebie Między słowami.


Bunkier Sztuki

Fundacja Dominik Art Projects

Kontekst miejsca.

Współczesna scena węgierska

Wystawy w ramach projektu: Minimal Movements Joy and Disaster

od 15.11.2011

Projekt Kontekst miejsca. Współczesna scena węgierska został przygotowany przez Fundację Dominik Art Projects wspólnie z krakowskim Bunkrem Sztuki.

To okazja do poznania wielowątkowości dokonań węgierskich twórców na przestrzeni ostatnich kilku dekad, a także do obserwacji oddziaływania mistrzów związanych ze środowiskiem neoawangardy na młode pokolenie artystów z Budapesztu. Kontekst miejsca jest próbą przybliżenia odbiorcy specyfiki sztuki węgierskiej, która nieprzerwanie od czasów modernizmu i charakterystycznych dla niego silnych wpływów racjonalizmu, jest rządzona przez konkretne reguły myślenia. Jednocześnie jednak nie jest pozbawiona wrażliwości na problemy i doświadczenia społeczno-polityczne. Celem projektu jest ukazanie szerokiego spektrum sceny węgierskiej poprzez wystawy Minimal Movements i Joy and Disaster oraz pokaz filmów z legendarnego Balázs Béla Stúdió.


Bunkier Sztuki

Tomasz „Waciak” Wójcik

Profesor

Otwarcie: 28.10.2011 (piątek), godz. 18:00

Pokaz zatytułowany Profesor, przygotowany przez Tomasza Wójcika, jest podróżą przez życie nieznanego nam z imienia i nazwiska bohatera. Profesor był wykładowcą akademickim, specjalistą w zakresie nauk technicznych. Jego pasją były podróże, bankiety i inne uroki życia wypływające z percepcji luksusu. Wykonał w życiu kilkaset całkiem udanych fotografii. Był również zaangażowanym komunistą oraz korzystającym z przywilejów i wysoko usytuowanym w hierarchii członkiem partii. Realia komunistycznego państwa umożliwiły mu rozwój kariery i prowadzenie wygodnego życia.

Zdjęcia wybrane do prezenp!cji w Bunkrze Sztuki trafiły w ręce artysty przypadkowo. Autor fotografii był sąsiadem artysty, z którym zdarzyło mu się polemizować na tematy światopoglądowe i polityczne. Profesor miał ustalone poglądy, które nie podlegały redefinicji. O sztuce, czy fotografii nie rozmawiali nigdy. Właściwie nie znali się dobrze. Profesor był człowiekiem szanującym wygody życia. Był zadbany, mieszkała z nim gosposia. Niespodziewanie zmarł. Spadkobiercy likwidujący majątek Profesora przekazali jego część artyście. W ten sposób zdjęcia ocalały od zapomnienia.

Wójcik odkrył w fotografiach opowieść o losach uczestnika egzotycznych podróży, otoczonego pięknymi przedmiotami i wpływowymi ludźmi. Na podstawie zdjęć poznajemy Profesora, jego psychofizjonomię i upodobania. Zdjęcia dokumentują dawne, niedostępne za żelazną kurtyną, fetysze kultury Zachodu. Pokazują również Profesora i jego towarzyszy w ikonosferze krajów demokracji ludowych – otoczonych transparentami propagandowymi i portretami wodzów. Postaci równie dobrze wpasowują się w realia obu odległych światów.

Zdjęcia odziedziczone po Profesorze są pozostałością po minionym okresie i umożliwiają wgląd w dzieje człowieka postrzegane przez pryzmat ich reprezentacji fotograficznej. Wydaje się, że wiele mówią o autorze zdjęć i jego modelach. Jest to jednak wejrzenie trudne do jednoznacznych ocen i komentarzy, niemniej fascynujące i pozostające w pamięci. Slajdy Profesora ukazują świat szczególnie narażony na zniekształcający go odbiór współczesnych komentatorów. Przedstawiona na nich rzeczywistoć budzi dziś gwałtowne emocje i stanowi temat nieustannie rozwijanego dyskursu politycznego. Dostępny nam obraz wskazuje, że Profesor nie odczuwał dyskomfortu etycznego. Slajdy wybrane przez Tomasza Wójcika nie roszczą sobie prawa do ukazywania prawdy o tamtych czasach, raczej ukazują kolejny z odcieni tej samej historii Polski przed 1989 rokiem. Są refleksją unikającą ocen etycznych o czasach negatywnie klasyfikowanych przez współczesnych. Artysta podjął się jedynie zadania odtworzenia opuszczonego wnętrza, w którym pozostały ślady niegdyś używanych sprzętów i przyjął funkcję operatora rzutnika marki Kodak.

Tomasz „Waciak” Wójcik

Urodzony w 1966 w Warszawie. Studiował na Akademiach Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie, w latach 1987-1992. Uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa w pracowni Rajmunda Ziemskiego, obronił aneks u Lecha Majewskiego. Jest malarzem, fotografem, designerem i performerem. Tworzy instalacje, filmy, klipy (m.in. dla: Pudelsów, Mitch&Mitch, Olafa Deriglasoffa).

Jest członkiem grupy Łyżka Czyli Chilli, Grupy Detalicznej, Boskich Torsów i Drewbudu. Współtwórca legendarnego programu telewizyjnego „Oczywiście” emitowanego w TVP w latach 1996-98 i 2007 oraz „Rzutu Okiem” w Kino Polska. Współorganizator festiwalu „Weź to wyłącz”. Od 2003 dyrektor artystyczny magazynu „Playboy”.


Klub Bunkra Sztuki

projekcja filmu dokumentalnego o Zofii Kulik i Przemysławie Kwieku, z udziałem autorek – Joanny Turowicz i Anny Zakrzewskiej

(6 października 2011) o godzinie 18.30

Film miał początkowo opowiadać o Zofii Kulik – wybitnej artystce, rzeźbiarce i performerce. Tak się złożyło, że czas realizacji zdjęć przypadł na moment opracowywania bogatego archiwum twórczości duetu. Dzięki temu możemy oglądać portret jednej z najciekawszych polskich formacji artystycznych – KwieKulik. Zofia Kulik i Przemysław Kwiek byli parą w życiu i w pracy. Film pokazuje ich burzliwe życie i wspólne projekty, a także rejestruje codzienność i przygotowania do nowej wystawy. Film umiejętnie dokumentuje niezwykłą relację dwóch osobowości, żyjących ze sobą w niespotykanej symbiozie.

Joanna Turowicz (1974). Reżyserka filmów dokumentalnych, scenarzystka, krytyczka sztuki. Ukończyła historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Należy do Stowarzyszenia AICA (International Association of Art Critics).

Anna Zakrzewska (1976). Studiowała w Kolegium MISH oraz historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1995 roku współpracuje z Telewizją Polską, od 2005 z TVP Kultura, gdzie specjalizuje się w reportażach o sztuce współczesnej.

Film współfinansowany przez Polski Instytut Sztuki Filmowej.

Scenariusz i Reżyseria: Anna Zakrzewska, Joanna Turowicz

Zdjęcia: Patryk Jordanowicz, Kacper Lisowski

Muzyka: Tomasz Gwinciński

Wykonanie muzyki: Łukasz Górewicz (skrzypce), Tomasz Gwinciński (gitara), Patryk Zakrocki (elektronika, kalimba, wokal)

Montaż: Anna Dymek

Produkcja: Centrala, Telewizja Polska


Planty przed Bunkrem Sztuki, Bazylika Franciszkanów (ul. Franciszkańska), Wzgórze Wawelskie

Kinga Araya, Salty Walk

Rozpoczęcie performance’u: 5 października 2011 (środa), godz. 16:00

Bunkier Sztuki ma zaszczyt zaprosić do udziału w akcji Kingi Arayi zatytułowanej Salty Walk, która odbędzie się w przestrzeni publicznej Krakowa w dniu 5 października 2011. Artystka o godzinie 16:00, pod Bunkrem Sztuki, rozpocznie spacer z solnymi atrybutami, podążając śladami swojej patronki Św. Kingi. W kolejnych minutach trwania performance’u odwiedzi Bazylikę Franciszkanów św. Franciszka z Asyżu (ul Franciszkańska) oraz Wzgórze Wawelskie.

Akcja Salty Walk jest prologiem projektu Walking with Kinga, którego główna wystawa będzie prezentowana w Bunkrze Sztuki w styczniu 2012. Projekt nawiązuje do rozwijanej od wielu lat przez artystkę metody „spacerowania i rozmawiania” (walking and talking). Artystka za punkt wyjścia obrała dzieje swojej patronki – św. Kingi. Jej losy interpretuje jako historię niezwykłej kobiety, księżniczki, emigrantki i inicjatorki przemian w kulturze, polityce i gospodarce Europy Środkowej. Kondycję węgierskiej księżniczki na płaszczyźnie artystycznej refleksji łączy z własną historią – Polki, emigrantki, osoby skonfrontowanej z wyzwaniami życia na obczyźnie. Kinga Araya podejmuje refleksję nad aspektami tożsamości hybrydalnej, zawieszenia międzykulturowego, ciągłego przemieszczania się, emigracji, a także braku namacalnej ojczyzny i bariery, jaką stwarza obcy język.

Kinga Araya jest obywatelką Kanady i Polski. Mieszka i pracuje we Włoszech w Rzymie. Studiowała w University of Ottawa, York University w Toronto i Concordia University w Montrealu, gdzie uzyskała tytuł doktora na podstawie pracy Walking in the City: The Motif of Exile in Performances by Krzysztof Wodiczko and Adrian Piper. Aktualnie przygotowuje książkę poświęconą poetyce i polityce chodzenia.


Bunkier Sztuki

pokaz filmu ekwadorskiej artystki.

María Rosa Jijón

Paradoja Manta Manaos

22 września 2011 roku (czwartek) o godz. 18:00

María Rosa Jijón, która sama siebie określa mianem „aktywistki wizualnej” zaprezentuje swoją pracę zatytułowaną Paradoja Manta Manaos.

Paradoja Manta Manaos ma charakter projekcji wideo i podkreśla paradoksy, jakie pojawiają się w momencie zderzenia postępu oraz dewastacji zasobów naturalnych Amazonii. Artystka skupia się na istotnym zagrożeniu, jakie stanowi dla ogromnych obszarów dziewiczej puszczy amazońskiej ambitny projekt stworzenia żeglownego kanału pomiędzy miastami Manta (Ekwador) i Manaus (Brazylia). Budowa kanału, który w założeniu stanowić ma alternatywę dla Kanału Panamskiego, będzie oznaczała zniszczenie znacznych obszarów dżungli i zmianę biegu rzeki Napo, a co za tym idzie zubożenie ekosystemu oraz – co artystka szczególnie podkreśla – konieczność wysiedlenia społeczności lokalnych Indian. Kanał, który niewątpliwie przyczyniłby się do szybszego rozwoju gospodarczego i cywilizacyjnego w całym regionie, stanowi jednocześnie zagrożenie nie tylko dla zasobów naturalnych, ale również dla kultury, tradycji i stylu życia Indian nieodłącznie związanych z otaczającym ich środowiskiem. Praca artystki prezentowana była również w Pawilonie Latynoamerykańskim podczas tegorocznego Biennale w Wenecji.

Przesiedlenia, migracje i związane z nimi poczucie obcości leżą w centrum zainteresowania Rosy Jijón. Ta ekwadorska artystka, silnie związana z Włochami, pracuje w rozmaitych organizacjach zajmujących się prawami człowieka i emigranta. Zaangażowana jest również w liczne projekty filmowe dotyczące środowisk emigranckich w Ekwadorze i Włoszech.

Prace Jijón wystawiane były na całym świecie, m. in. na 10. Biennale w Cuenca (październik 2010), 10. Biennale w Hawanie (marzec 2009), Festiwalu Freewaves w Los Angeles (2008), Biennale praskim w 2005 oraz podczas wielu innych międzynarodowych imprez kulturalnych.

Produkcje wideo autorstwa Marii Rosy spotykają się z doskonałym przyjęciem – jedna z nich, nosząca tytuł „G2”, została ostatnio wyróżniona przyznawaną we Włoszech nagrodą Moustafá Souhir.


Oliver Ressler

Socjalizm zawiódł, kapitalizm zbankrutował. Co dalej?

4,08,2011

Wystawa Olivera Resslera Socjalizm zawiódł, kapitalizm zbankrutował. Co dalej? podejmuje kwestie związane z sytuacją krajów w momencie transformacji ustrojowej, a także problem społecznej recepcji kapitalizmu w sytuacji kryzysu.

Prezentacja wystawy w Polsce, która coraz częściej wchodzi w rolę mentora wobec państw ubiegających się o miejsce w nowej Europie, daje możliwość bardzo szczególnego wglądu w ich realia i namysłu nad ubocznymi skutkami kapitalizmu.

Na wystawie zobaczymy trzy prace, które konfrontują różne modele społeczne w fazie przekształceń ustrojowych.  Dwukanałowa instalacja wideo Socjalizm zawiódł, kapitalizm zbankrutował. Co dalej? (2010) odwołuje się do kondycji mieszkańców Armenii po upadku Związku Radzieckiego.  W filmie, który powstał na największym w Armenii bazarze, w biednej dzielnicy Erewania, wymownie zwanej Bangladeszem, usłyszymy o drastycznym pogorszeniu się warunków życia i skrajnym rozwarstwieniu społecznym. W wypowiedziach mieszkańców dominuje poczucie rezygnacji związane z degradacją, bezrobociem i wszechobecną korupcją, które artysta potęguje niemymi obrazami opuszczonych fabryk, niegdyś miejsc pracy tysięcy obywateli. Fasadowa demokracja i pozornie funkcjonujący wolny rynek, pod płaszczykiem których ukrywa się system feudalnych zależności społecznych, powodują, że ze szczególną siłą odżywają radzieckie  resentymenty, a wolność i niepodległość okazują się dobrem niechcianym.  Już w pierwszych, prowokacyjnych słowach jednego z bohaterów filmu ujawnia się bliska strategiom dokumentalnym metoda artystyczna Olivera Resslera, która zakłada dążenie do obiektywizmu i poszukiwanie prawdy: „Można sfilmować górę Ararat i dodać, że u jej stóp ludziom żyje się bardzo dobrze. Można pokazać domy dygnitarzy i okrasić zdjęcia słowami: »Popatrzcie, jak Armenia się rozwija! Spójrzcie, jaki to bogaty kraj, dobrze się tu żyje, ludzie mieszkają w takich domach... « I nic poza tym. Jeśli chce się sfilmować kłamstwa, nie ma sprawy”. Charakterystyczne dla Olivera Resslera jest budowanie  przestrzeni dla  wypowiedzi bohaterów, w której ingerencje artysty ograniczone są do minimum.  Wydaje się, że związek jaki powstaje między Resslerem a bohaterami jego filmów wynika z zewnętrznej pozycji artysty, którą zajmuje, a która z jednej strony zakłada chłodny ogląd sytuacji, z drugiej budzi w rozmówcy nadzieję, że jego protest zostanie usłyszany.

W tym samym roku powstała Gmina w budowie, dokumentalny film Olivera Resslera i Dario Azzelliniego  opisujący oddolny proces tworzenia się społecznych organów decydenckich w Wenezueli, służących modernizacji biednych obszarów aglomeracji Caracas. W filmie artysta rejestruje zgromadzenia ludowe, podczas których ustala się hierarchię potrzeb i główne problemy małych społeczności, a także strukturę powstających organizacji i taktykę działania.  Walka o poprawę warunków życiowych wpisuje się w zjawisko określane przez Hugo Chaveza jako "socjalizm XXI wieku", który dąży do zastąpienia skostniałych struktur władzy i dotychczasowego systemu demokracji przedstawicielskiej prawdziwie demokratycznym systemem demokracji ludowej. Przed naszymi oczami społeczeństwo wenezuelskie próbuje znaleźć drogę do przemian demokratycznych wolną od wewnętrznych i zewnętrznych nacisków. Film ujawnia procesualne mechanizmy władzy i podporządkowuje im swoją formę: surowe kadry, długie „nieoszlifowane” ujęcia i brak wyczuwalnej obecności artysty. Stwarzają one atmosferę głębokiego zaangażowania i poczucie, że granica między działaniem artystycznym a aktywizmem staje się trudna do uchwycenia.

Kapitalizm zawiódł nie tylko w społeczeństwach w okresie transformacji jako remedium na reżimy totalitarne. Ostatni kryzys w Europie Zachodniej i Stanach Zjednoczonych pokazał, że w krajach o ugruntowanej demokracji system ekonomiczny i los ludzi zależy od dyktatury międzynarodowych korporacji i systemu bankowego. Skutki tego kryzysu ponieśli obywatele, a nie instytucje finansowe za duże żeby upaść przez świat połączeń, które mają ze światem polityki.

Oliver Ressler (1970) ukończył Uniwersytet Sztuk Plastycznych w Wiedniu. Uprawia sztukę krytyczną, w której analizuje współczesne relacje władzy, formy oporu i alternatywne modele społeczne. Współpracuje z artystami: Zanny Begg, Martinem Krennem, Gregorym Scholette i Davidem Thorne, a także politologiem Dario Azzellinim. Brał udział w ponad dwustu wystawach międzynarodowych. Wielokrotnie pokazywany w Polsce. Współpracuje z Instytutem Wyspa, który wydał w języku polskim i angielskim książkę artysty Alternatywna Ekonomia Alternatywne Społeczeństwo (2007), wieloletni projekt wywiadów z osobami pracującymi nad koncepcjami alternatywnych form organizacji życia społecznego i wymiany ekonomicznej.


Bogusław Bachorczyk

Pocałuj mnie w pierścionek

od 14 lipca 2011


Bunkier Sztuki

Elżbieta Jabłońska

Nadzwyczaj(nie)udanedzieło

21 czerwca 2011 (wtorek), godz. 18:00

Podczas trwania wystawy artystka zaproponuje publiczności wymianę. Każdy, kto przyniesie ze sobą coś, co wiąże się z ważnym i przyjemnym wspomnieniem z jego życia, może liczyć na to, że dostanie w zamian drobny prezent od artystki. Obiekty, zapiski, drobiazgi, przyniesione przez publiczność znajdą swoje miejsce na wystawie, w gablotach, obok prac Jabłońskiej.  ZAPRASZAMY DO UDZIAŁU!!!

Wystawa Elżbiety Jabłońskiej jest rodzajem podsumowania dotychczasowej twórczości artystki, należącej do czołówki polskiej sztuki najnowszej. To także próba spojrzenia na jej dorobek artystyczny z dystansu; odejście od dotychczasowych sposobów jego odczytywania i wreszcie – próba delikatnego odwrócenia znaczeń. W pierwotnym zamierzeniu wystawa miała tropić nowe idee, jakie pojawiają się w sztuce Elżbiety Jabłońskiej. Przede wszystkim jednak wystawa podporządkowana zostanie autorefleksji – przyjrzymy się samemu procesowi tworzenia ekspozycji. Podejście to artystka przyjęła jako wyraz niezgody na zamykanie – wciąż rozwijającej się – własnej twórczości w muzealnych ramach.

Obok znanych prac artystki na wystawie znajdą się również nowe realizacje, w tym neon Nowe Życie (2010). Stare prace zostaną pokazane w gablotach jako eksponaty, pochodzące raczej z magazynu niż z ekspozycji muzealnej. Ta część wystawy zawierała będzie w dużej mierze pamiątki po dziełach, działaniach, akcjach. Zobaczymy zatem takie eksponaty, jak kostiumy, w których Jabłońska pozowała do znanego cyklu zdjęć jako Supermatka (Gry domowe, 2003) czy płócienne ściereczki pochodzące z akcji Przez żołądek do serca, jak również wiele innych – m.in. pudełeczka i ich tajemniczą zawartość (po akcjach wymiany z publicznością w różnych krajach), druki, rysunki, przedmioty znalezione, które zapełniały jej instalacje.

Jednym z najnowszych dzieł na wystawie będzie neon Nowe Życie. Artystka znalazła go we wsi pod Bydgoszczą, na budynku rolniczej spółdzielni produkcyjnej. Neon, liczący sobie dziesięć metrów długości i ponad dwa metry wysokości, stanowi motto wystawy. Pochodzi z lat siedemdziesiątych, a obecnie Elżbieta Jabłońska zaadaptowała go do celów artystycznych. Pokazywany we wnętrzu galerii, stanie się fizycznym, przytłaczającym rozmiarami obiektem, który zwiedzający będą musieli okrążyć, by dotrzeć do następnych części wystawy. Niesie on ze sobą powiew optymizmu i wiary w dobrą przyszłość, z drugiej jednak strony stopień jego zniszczenia zdecydowanie mąci ów optymizm.

kuratorka wystawy: Magdalena Ujma

Katarzyna Krakowiak

Panorama

21 czerwca 2011 (wtorek), godz. 18:00

Popularność przedstawień panoramicznych w sztuce wiązała się z poszukiwaniem aktywnej formy odbioru kreowanej rzeczywistości. Widz, który stawał się równocześnie osią oglądanego obrazu, mógł doświadczać namiastki tego, co dziś za pomocą nowych technologii oferuje świat wirtualny. Pragnienie wejścia w świat obrazu wynika w sposób oczywisty z naturalnej percepcji rzeczywistości i wiąże się centralną pozycją, jaką odbiorca zajmuje względem otoczenia.

Chęć poszerzenia pola obserwacji uczyniła szczególnie atrakcyjnymi miejsca wzniesione topograficznie, z których perspektywa widzenia staje się możliwie daleka. W efekcie rozmaite punkty obserwacyjne, sztuczne bądź naturalne, dostarczają kolekcjonerom widoków wielu satysfakcjonujących przeżyć. Katarzyna Krakowiak traktuje Panoramę jako proces dochodzenia do pożądanego obrazu. Fizyczna droga, którą widz przebywa, by doznać estetycznych wrażeń, wiąże się z oczekiwaniami podsuwanymi przez pamięć doświadczeń i projektowane wyobrażenia. Instalacja Katarzyny Krakowiak wyrasta niespodziewanie na peryferiach przestrzeni wystawienniczych galerii, by następnie porzucić je i zaanektować miejsca, które wobec przeznaczenia budynku pełnią rolę drugoplanową. Staje się hybrydycznym organizmem, którego logika podyktowana jest z jednej strony ekonomią przestrzeni, z drugiej natomiast wypływa z potrzeby skomunikowania ze sobą (w sensie zarówno fizycznym jak i mentalnym) dwóch obszarów – świata realnego i świata sztuki, które podlegają odmiennym zasadom uczestnictwa. Indywidualne doświadczanie przestrzeni katalizuje emocje związane z odkrywaniem i zdobywaniem miejsc do tej pory pozostających poza fizycznym zasięgiem lub wypchniętych poza świadomość ich istnienia.

Artystka proponuje sytuację, w której oczekiwania odbiorcy są permanentnie konfrontowane z narzuconymi przez nią ograniczeniami. Pozorny wpływ widza na obszar obserwacji nie rekompensuje poczucia straty związanego z fragmentarycznością otrzymanego obrazu, pozbawionego swojego akustycznego i wizualnego kontekstu. Istotne zatem staje się nie to, co widzialne i dostępne, lecz co zostaje wykluczone z pola obserwacji.

Praca Katarzyny Krakowiak odwołuje się do współczesnych teorii percepcji związanych z marginesem i peryferyjnością widzenia. Ingerując w bryłę budynku polemizuje z modernistycznym imperatywem funkcjonalności architektury. Ale przede wszystkim daje pole do zmysłowego i aktywnego odbioru sztuki, stawiając widza w centrum swych dociekań.

Katarzyna Krakowiak (1980) jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (dyplom w Pracowni Rzeźby prof. Mirosława Bałki, 2006). Od 2006 pracuje, wykorzystując media komunikacyjne. Współtworzy interdyscyplinarne grupy, współpracuje z architektami, technologami telefonii komórkowej, programistami oraz aktywistami. W realizacjach swoich projektów wykorzystuje przestrzeń Internetu oraz częstotliwości radiowe. Interesuje ją zderzenie technologii z biologią oraz przestrzenie i wibracje dźwiękowe niesłyszalne dla ludzkiego ucha. Od 2008 prowadzi mobilny projekt radia all.FM. Stypendystka i rezydentka programów: 18th Street Arts Center w Santa Monica (2010); Młoda Polska, NCK (2009); The Israeli Center for Digital Art w Holon, Izrael (2009), Galerii SPACE w Bratysławie (2006) . Brała udział w licznych wystawach i projektach zbiorowych m.in: Gateways. Art and Networked Culture, Kumu Art Museum, Tallin (2011), Ekspektatywa, Fundacja Bęc Zmiana, Warszawa (2009); Poszliśmy do Croatan, CSW Toruń, Toruń (2009); Nie ma sorry, Muzeum Sztuki Współczesnej w Warszawie (2008); Próżna/Ashaver220/Rampa, Warszawa (2006/7) i indywidualnych, m.in: Who owns the air? Galeria Foksal, 2011; FreeRadioJaffa, The Israeli Center for Digital Art, Holon (2009).

Kuratorka: Anna Smolak


Elin Drougge

en slags uro

zakłócenie - a kind of disturbance

od 03.06.2011


Anna Senkara

Szlachcic

od 11 marca 2011 r

Franciszek Szlachcic przeszedł przez niemal wszystkie szczeble państwowej i politycznej kariery. Z poziomu robotnika awansował na pozycję drugiej osoby po Gierku w aparacie partyjnym. W 1976 roku jego passa nagle się zakończyła. Został pozbawiony stanowiska wicepremiera, przywilejów i odsunięty od wpływów. Franciszek Szlachcic jest autorem wspomnień wydanych w 1990 roku pod znamiennym tytułem Gorzki smak władzy.

Opowieści Romana towarzyszy nostalgia za dawnymi czasami, kiedy przylgnęło do niego przezwisko Kremlowski Książę. Od najmłodszych lat stykał się z urzędnikami najwyżej władzy. Z rozrzewnieniem przywołuje swoje siedemnaste urodziny, które wyprawił mu w luksusowym apartamencie Berii sam ówczesny szef KGB – Andropow.

Szczególna analiza przeszłości, okraszona cytatami z aforystycznych notatek Franciszka Szlachcica, snuta przez syna i jego przyjaciela Jacka w otrzymanej w spadku, modrzewiowej willi w podwarszawskiej Magdalence, zestawiona jest w filmie z obrazami z wycieczki obu panów do pobliskiego lasu oraz z archiwalnym dokumentem filmowym z lat osiemdziesiątych – zapisem polowania.

Wystawie Anny Senkary towarzyszy katalog wydany we współpracy z Zachętą Narodową Galerią Sztuki, w której film był prezentowany w dniach: 11.12.2010-20.02.2011.

Anna Senkara – ur. 1981; absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w Pracowni Przestrzeni Audiowizualnej Profesora Grzegorza Kowalskiego i polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim. Uczestniczka wystaw Sekwencje (Lubelskie Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych, 2010), Samsung Art Master (Centrum Sztuki Współczesnej, Warszawa, 2008, 2009), Szczyt Bohaterów (Bunkier Sztuki, Kraków, 2009), Sztuka cenniejsza niż złoto (Muzeum Sztuki Nowoczesnej, Warszawa, 2008), Ciało/Geometria (Biuro Wystaw Artystycznych, Zielona Góra, 2008), Warianty (Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa, 2007), Click-a-cliché. Images of Eastern Europe (Galerie Reiner Tisch, Berlin, 2005). Jest laureatką ubiegłorocznej edycji konkursu Samsung Art Master – otrzymała drugą nagrodę za film dokumentalny Teraz (Tryptyk).

Kuratorka wystawy: Karolina Vyšata


Bunkier Sztuki

Karol Radziszewski

Backstage

od 11 lutego 2011

Wystawa Backstage jest prezentacją wybranych prac Karola Radziszewskiego – głównie nowych, niepokazywanych wcześniej lub mało znanych. Projekcje wideo i fotografie skupią się wokół wątku tytułowych kulisów, zaplecza artysty, a zwłaszcza jego relacji z modelami – uczestnikami kolejnych projektów. Wynikające stąd refleksje skupiają się na zagadnieniach: manipulacji medialnej, redefinicji aktu męskiego oraz na procesie „ubierania” ciała w sztukę.

Wystawę otworzy metaforyczny i przewrotny film Painters z 2007 roku. Na parterze galerii zobaczymy cykl zdjęć przygotowawczych i rysunek z serii Studium do rannego powstańca (2010), a także fotografie dokumentujące plany zdjęciowe różnych projektów artysty, w których podejmuje on grę z tradycyjnymi relacjami artysta-model i artysta-pracownia. W tej samej przestrzeni będzie można również zobaczyć projekcję filmu Studium (2009). Na piętro „poprowadzi” widzów monumentalna fototapeta (Janek, z cyklu: Studio, 2010, 6,5 x 4 m). W pierwszej sali zobaczymy wielkoformatową projekcję filmu Ready 2 Die (2009), będącą czarno-białym zapisem wideo-performance, który odbył się w MS2 w Łodzi. W dalszej części pokażemy kilkadziesiąt czarno-białych fotografii z cyklu MARIOS DIK (2009). Ten fragment ekspozycji jest utrzymany w surowej estetyce, którego kontynuacją będzie specjalnie przygotowany mural. Zamysł tak skonstruowanej ekspozycji i dzieł negocjuje z konwencjami sztuki konceptualnej, sztuki performance i body art z lat 70. 

Specjalnie na wystawę w Bunkrze Sztuki artysta zrealizował film (Backstage, 2011), który jest rezultatem jego współpracy z młodymi mężczyznami podczas castingu, który się odbył w Galerii. Film zostanie odtworzony w tym samym miejscu, w którym został zrealizowany, co nie pozostaje bez znaczenia dla idei tej pracy.

Pokazowi towarzyszy katalog z tekstami kuratorek oraz krytyków: Kai Pawełek, Łukasza Gorczycy i Wojtka Szymańskiego, które analizują działania Karola Radziszewskiego w kontekście wybranych wątków prezentowanych na wystawie. Publikację wzbogaci obszerny wywiad przeprowadzony z artystą przez Karolinę Kolendę i Wojtka Szymańskiego.

Karol Radziszewski – (ur. 1980 r.); autor instalacji, akcji, fotografii i filmów wideo, performer, malarz i kurator. W swojej twórczości polemizuje z tradycją neoawangardy, stereotypami obecnymi w kulturze współczesnej oraz tematami tabu. Wydawca i redaktor naczelny „DIK Fagazine”. Laureat głównej nagrody III Edycji konkursu Samsung Art Master (2006), trzykrotny stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2002, 2006, 2009), finalista Nagrody Fundacji Deutsche Bank „Spojrzenia” (2007) oraz laureat Paszportu Polityki w kategorii sztuki wizualne za rok 2009. Autor wielu wystaw indywidualnych w takich instytucjach jak Galeria Arsenał w Białymstoku, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie, BWA w Zielonej Górze oraz uczestnik wystaw grupowych, m.in. Trwa generowanie podglądu w Muzeum Sztuki, Łódź, Ars Homo Erotica, Muzeum Narodowe w Warszawie, Tytuł roboczy, CSW Zamek Ujazdowski, The Young and Evil, tank.tv / Tate Modern, Londyn, New York Photo Festival, New York. Autor projektu kuratorskiego: Siusiu w torcik, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki (2009).

Kuratorki wystawy: Lidia Krawczyk, Beata Nowacka-Kardzis


Niegrzeczne w Bunkrze Sztuki

Laura Pawela, Karolina Kowalska, Anna Niesterowicz, Lidia Krawczyk, Agnieszka Kurant, Anna Maria Karczmarska, Zuzanna Krajewska i Justyna Koeke.

od 11 stycznia 2011


Bunkier Sztuki

Ion Grigorescu // 4 filmy

14.01.2011

Z cyklu: Movies

Zapraszamy na projekcję filmów Iona Grigorescu, którego twórczość jest prezentowana w Krakowie po raz pierwszy. Wydarzenie w Klubie Bunkra Sztuki zostało pomyślane jako aneks do wystawy Ten, co sam się karze. Stefan Bertalan, Florin Mitroi, Ion Grigorescu. Sztuka i Rumunia w latach 80. i 90.

Ion Grigorescu (1945) – artysta rumuński, zaczynał jako malarz, w latach 70. rozszerzył swoją twórczość  o fotografię, film oraz performance. Dokumentował życie prywatne, wydarzenia publiczne oraz procesy społeczne w państwie totalitarnym. Spektrum jego zainteresowań obejmują zarówno intymne działania dokamerowe, jak i rejestracja procesu barbarzyńskiej modernizacji kraju. Grigorescu należy do grona nielicznych twórców, którzy w trudnych czasach reżimu Ceausescu podejmowali ryzyko twórczości zaangażowanej politycznie.

Box,  2’35”, 1977

Male-Female,  12’59”, 1976

Dialog with the President Ceausescu, 7’09”, 1978 

Post - Mortem Dialogue with Ceausescu, 22’25”, 2007

Pokaz realizowany dzięki uprzejmości Artysty oraz kuratora Erwina Kesslera.


 2009

Grand Prix Młodej Grafiki Polskiej - Kraków 2009

od 17.10.2009

fotoreportaż z wernisażu

Informacje o laureatach dostępne stronie internetowej. Wystarczy kliknąć:

http://mtg.triennial.cracow.pl/pl/

grand_prix_mlodej_grafiki_polskiej_2009/laureaci/


"Szczyt bohaterów"

wystawa zbiorowa

od 18 września 2009

fotoreportaż z wernisażu 


Główna wystawa konkursowa MTG 2009

od 16 września 2009

fotoreportaż z wernisażu


Jarosław Kozłowski

"Nie-Prawdy/Nie-Kłamstwa"

Kurator: Bożena Czubak Koordynator: Anna Smolak

Wernisaż wystawy: 23 czerwca 2009

Wystawa będzie otwarta do 30 sierpnia 2009

& na początku jest zawsze ciekawość. Dlatego bardzo lubię zadawać pytania. I jeśli chodzi o mnie, ciekawszy jest w ogóle sam proces zadawania pytań niż formułowania odpowiedzi*.

Sztuka Jarosława Kozłowskiego wydaje się być nieustannym zadawaniem pytań, często stawianych w sposób niezwykle przewrotny, niekiedy wręcz obrazoburczy, najczęściej pytań dociekliwie drążących tematy i wątki powracające w jego twórczości. Tryb pytający raczej niż oznajmujący przeważa na wystawie obejmującej jego prace z lat 1972-2009. We wczesnych realizacjach były to dociekania dotyczące samej sztuki, zwłaszcza jej języka. Analityczne refleksje  nigdy nie zarzucone  w kolejnych dekadach nabierały coraz bardziej krytycznego wymiaru. Artysta mnożył pytania i wątpliwości, ujawniał paradoksy i niejednoznaczności tkwiące w myśleniu o sztuce. Niekiedy bezceremonialnie rozprawiał się z artystycznymi mitologiami i roszczeniami. Z podejrzliwością przyglądał się przezroczystości języka, jego przyległości do opisywanej czy obrazowanej rzeczywistości, tak jak w najstarszej z prezentowanych prac pt. Lekcja (1972). Odmawiając twórcy jakichś szczególnych praw nie rezygnował z negocjowania własnego ja. Z dzisiejszej perspektywy, nawet w jego konceptualnej praktyce, pozornie tautologicznych rozważaniach, dostrzegamy cień autora wymykającego się kategoryczności konceptualnych paragrafów.

Paradoksalnie, polemikę z tradycją konceptualną  a właściwie jej uproszczeniami  inicjuje sam artysta, uważany za czołową postać ruchu konceptualnego. W prezentowanej po raz pierwszy pracy Recycled News 2 (2008-2009), składającej się z setek stron gazet pomalowanych barwnymi akwarelami, powraca do przestarzałych praktyk malarskich, by pytać o możliwość aktualizacji modernistycznych tradycji. Jednocześnie w niebywałym nagromadzeniu różnojęzycznej prasy i abstrakcyjnego malarstwa niemal narzuca pytanie o rolę sztuki wobec medializacji współczesnego świata. W rozbudowanych i spektakularnych wizualnie instalacjach z dwóch ostatnich dekad Kozłowski wielokrotnie powracał do pytań o tradycję, kontekst, autorytety. W najnowszej, czwartej wersji Figur retorycznych (2009) jest to pytanie o polityczność i zarazem autonomię sztuki. W przypomnianych na wystawie instalacjach z lat 90. jak Biblioteka (1995) znajduje rozwinięcie skłonność Kozłowskiego do relatywizacji znaczeń i eksponowania przygodności powoływanych sensów, na swój sposób nie-prawd i nie-kłamstw.

Wgląd w zainteresowania artysty będzie dawał  wybór nigdy dotąd nie eksponowanych szkiców do jego prac, poczynając od pierwszych realizacji z 1967 roku do ostatnich instalacji szkicowanych w 2009 roku.

*Fragment wypowiedzi artysty z 1995 roku.

Wydarzenie towarzyszące:

24 czerwca (środa) o godz. 18:30 w Klubie Bunkra Sztuki odbędzie się dyskusja z udziałem artysty Jarosława Kozłowskiego, kuratora wystawy Bożeny Czubak, dr hab. Marii Hussakowskiej i dr Luizy Nader.

Prowadzenie: Beata Seweryn.


"Witkacy. Psychoholizm"

kurator: Maria Anna Potocka, Stefan Okołowicz

"Witkacy. Psychoholizm" odbywa się w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie.

Krzysztof Wodiczko

"Autoportret 2"

Krzysztof Wodiczko "Autoportret 2" jest wystawą towarzyszącą Miesiącowi Fotografii w Krakowie.

W dowolnym momencie

(wystawa zbiorowa)

Wernisaż 8 maja 2009

fotoreportaż z wernisażu 


Isabella Hollauf

Miejsca rekreacyjne

Leopold Kessler 

Obserwacje i interwencje

od 5.03.2009

fotoreportaż z wernisażu 


Robert Kuśmirowski

Masyw kolekcjonerski.

Ze zbiorów Roberta Kuśmirowskiego i rodziny Sosenków

od 6 stycznia 2009

fotoreportaż z wernisażu

Wystawa Roberta Kuśmirowskiego w Bunkrze Sztuki dotyczy fenomenu kolekcjonerstwa. W którym momencie zainteresowanie i profesjonalna wiedza o przedmiocie zamienia się w namiętność, a potem w obsesję? Czy kolekcja może całkowicie zawładnąć swoim właścicielem? Jako materiał artystyczny posłużą artyście przedmioty z kolekcji własnej oraz eksponaty ze zbiorów rodziny Sosenków  znanych krakowskich antykwariuszy. Kuśmirowski z ich pomocą stworzy instalację wypełniającą dwa piętra galerii

Wystawa Masyw kolekcjonerski w Bunkrze Sztuki wpisuje się w cykl wielkowymiarowych aranżacji Roberta Kuśmirowskiego z wykorzystaniem przestrzeni architektonicznej. Artysta kreuje z barokowym rozmachem skomplikowane scenografie, w których trudno odróżnić atrapy od prawdziwych przedmiotów. Rekonstrukcje wykonane z pietyzmem przez Kuśmirowskiego sugestywnie przywołują poetykę wybranych przez niego miejsc i epok. Znakomity warsztat pozwala mu dowolnie manipulować rzeczywistością i  jak sam mówi  propagować swoje kłamstewka i ukryte idee.

Sztuka Roberta Kuśmirowskiego interpretowana jest w aspekcie pamięci, nostalgii, przemijalności. Sam artysta  pasjonat staroci i ich kolekcjoner  często podkreśla, że jego skrupulatne rekonstruowanie śladów przeszłości wynika z zachwytu nad pięknem starych przedmiotów, pełniących nawet najbanalniejsze funkcje.

Przy okazji wystawy Bunkier Sztuki opublikuje katalog zawierający jej pełną dokumentację.

Robert Kuśmirowski - urodził się w 1973 roku w Łodzi. W latach 1998-2003 studiował na Wydziale Artystycznym Instytutu Sztuk Pięknych na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

(dyplom w pracowni rzeźby prof. Sławomira Andrzeja Mieleszki). W roku akademickim 2002-2003 przebywał na stypendium w Pracowni Metalu i Modelowania na Uniwersytecie Rennes 2, Beaux-Arts Rennes. Jest performerem, autorem instalacji, obiektów, fotografii, rysunków. Laureat Paszportu POLITYKI (2005). Związany z Fundacją Galerii Foksal. Mieszka i pracuje w Lublinie. 

 wydarzenia 2010

Bunkier Sztuki

Joanna Pawlik

Balans 

Stefan Bertalan, Florin Mitroi, Ion Grigorescu

sztuka i Rumunia w latach 80. i 90.

15 grudnia 2010 godz. 18

 

W wieku dziesięciu lat straciłam nogę.

Od tamtego czasu zadaję sobie pytanie

dotyczące odciętego kawałka ciała:

co z nim się stało? 

Wystawa Joanny Pawlik zatytułowana "Balans" jest szczególną prezentacją, nad którą artystka pracowała ponad rok, tworząc dokument tego, w jaki sposób fizyczne doświadczenia odciskają piętno na psychice człowieka. Jest to wystawa o wspólnocie utraty, o próbie znalezienia swojego odpowiednika w innej osobie. Obok samej artystki w projekcie biorą udział między innymi: Katarzyna Rogowiec (dwukrotna Mistrzyni paraolimpijska z Turynu), Ewa Zielińska (polska lekkoatletka) oraz inne kobiety, które doświadczyły amputacji. Istotnym elementem tej prezentacji są relacje i spotkania artystki z innymi kobietami, ale także stosunek dziewczyn do swojej niepełnosprawności. Prace Joanny Pawlik są dowodem poszukiwań wspólnych elementów, dowodem na balansowanie z emocjami, poszukiwanie porozumienia. Filmy, które możemy zobaczyć na wystawie, przedstawiają sposoby radzenia sobie w publicznych sytuacjach, zachowania innych osób wobec kobiet po amputacjach, czy próby utrzymania równowagi. Są przy tym pełne pozytywnych emocji. Joanna Pawlik przedstawiła bohaterki z czułością i empatią. Oglądając jej filmy możemy doświadczyć wirtuozerii dnia codziennego, skupić się na szczegółach i czynnościach zwykle dla nas banalnych, na które nie zwracamy uwagi, jak jedzenie, bieganie, czy zwykły taniec. Artystka bada kondycję ciała dotkniętego kalectwem. Sprawdza, czy możliwe jest przekroczenie poczucia własnej ułomności, obserwuje jej związki z otoczeniem. Próbuje zrozumieć wpływ jaki wywiera na nią kontakt z innymi ludźmi, zaznacza swoje miejsce w niekoniecznie przychylnie nastawionym świecie. Joanna Pawlik traktuje twórczość jako przestrzeń umożliwiającą wyrażenie własnych emocji, lęków i cierpienia, ale także jako miejsce pozwalające na odbudowanie poczucia własnej wartości. Joanna Pawlik poprzez swoje działania pragnie zburzyć sytuację nietolerancji, braku zrozumienia i wykluczania. Przedstawia niepełnosprawne kobiety jako niezależne, silne i odważne osoby podkreślające swój indywidualizm oraz samowystarczalność. To przedstawienia, które udowadniają, że tożsamość bynajmniej nie musi być oparta na braku, a wręcz przeciwnie – na pozytywnie wykorzystanym „nowym życiu”, budowaniu własnej wartości poprzez akceptację. Dzięki temu projektowi możemy się przekonać, że balansu i równowagi (zarówno fizycznej, ale przede wszystkim emocjonalnej) nie da się osiągnąć w pojedynkę.

Wystawa "Balans" Joanny Pawlik jest częścią rocznego projektu zatytułowanego „Ekonomia utraty, Joanna Pawlik i Elin Drougge” organizowanego przez Galerię Bunkier Sztuki wraz z Grünerlokka Lufthavn. Ten roczny projekt badawczo-artystyczny – na który składają się trzy płaszczyzny: wystawy, program edukacyjny oraz publikacje – jest dokumentacją poszukiwań polskiej artystki, Joanny Pawlik oraz Norweżki, Elin Drougge. Twórczość obu doświadczonych artystek (jednej dotkniętej kalectwem w wieku dziesięciu lat, a drugiej zgłębiającej fenomeny tego zjawiska) stanie się dzięki temu projektowi przestrzenią umożliwiającą dialog, wymianę doświadczeń i estetyk, będzie próbą swoistej rozmowy o bólu, odrzuceniu oraz o sile, którą można zbudować w momencie utraty. Problem niepełnosprawności stanowi poważne wyzwanie nie tylko dla każdego człowieka, ale także wyzwanie dla samej sztuki, która od wieków była oparta na pojęciu piękna i harmonii. Historia sztuki to między innymi narracja o dążeniu do doskonałości, o wizerunkach ciał bez skazy, idealnych i proporcjonalnych.

 

Ten, co sam się karze. Ştefan Bertalan, Florin Mitroi, Ion Grigorescu. Sztuka i Rumunia w latach 80. i 90.

Ten, co sam się karze  jest wystawą nieobiektywną, eliptyczną i celowo prowokacyjną. Dla kuratora wystawy – Erwina Kesslera – nazwiska artystów  Stefana Bertalana, Florina Mitroi i Iona Grigorescu nie są pretekstem do potraktowania historii sztuki rumuńskiej z końca XX wieku w sposób wyczerpujący i pozornie obiektywny. Zarówno sama wystawa jak  i katalog mają jedynie na celu urzeczywistnić wyobrażenie dotyczące pokus i obsesji przełomu lat 80. i 90. w Rumunii. Z punktu widzenia historii sztuki czas, w którym tworzyli zaproszeni artyści był takim samym czasem jak każdy inny, kiedy to sztuka powstawała w taki sam sposób jak wszędzie i zawsze. Zdaniem kuratora było wręcz przeciwnie. Wyszedł on z następującego założenia: ten właśnie czas, w tym właśnie miejscu był jak żaden inny. Był to okres wyjątkowo negatywnej dystopii i cierpień, które pozostawiły dogłębne ślady na psychice obywateli Rumunii. Ştefan Bertalan, Florin Mitroi i Ion Grigorescu nie reprezentują sztuki rumuńskiej. Nie przemawiają w imieniu innych (których nie ma w tej reprezentacji), ale przeciw nim. Nie tylko przeciw innym artystom, postrzeganym jako istoty ludzkie, z ich uczynkami, osiągnięciami i karierami, z ich samowystarczalnością czy buntem. Są przeciwko wszystkim i mają wszystkich na celowniku. Występują przeciw światu, w którym ludzkość zeszła na samo dno przystosowania, godząc się na akceptację tego, czego nie można akceptować. Nawet odrzucenie systemu nastąpiło według wskazówek określonych przez sam system, a opozycja i insurekcja zdegenerowały się z aktów heroicznych w akty hedonistyczne. Wysuwanie alternatyw przestało być podejmowaniem ryzyka, a stało się niczym więcej niż kolejnym modnym przejawem niedojrzałości i frywolności, samozadowolenia, akceptacji i adaptacji. Takie czynniki ukształtowały nie tylko specyficzne przeżycia kulturalne i artystyczne, ale także samo sedno ludzkiej kondycji.


Człowiek jako obiekt

Young Austrian Design

Design Attack w Bunkrze Sztuki

od 6 listopada 2010


World Press Photo 2010

od 3 listopada 2010

W Bunkrze Sztuki po raz 13 z rzędu zostanie pokazana wystawa fotografii prasowej World Press Photo.Każdego roku, niezależne międzynarodowe jury składające się z 19 osób ocenia prace w dziesięciu kategoriach, dostarczone przez fotografów prasowych, agencje, gazety i czasopisma z każdego zakątka świata. Tegoroczny konkurs zgromadził 5847 fotografów ze 128 krajów, którzy przedstawili do oceny 101 960 prac.

Decyzją Międzynarodowego Jury 53. konkursu World Press Photo fotografią roku 2009 zostało zdjęcie włoskiego fotografa Pietro Masturzo. Przedstawia ono kobiety krzyczące w proteście na dachu budynku w Iranie, w dniu 24 czerwca. Zwycięska praca jest częścią cyklu opisującego wydarzenia, jakie miały miejsce po kontestowanych wyborach prezydenckich w Iranie, kiedy to - po protestach ulicznych za dnia - ludzie wykrzykiwali nocą swoje niezadowolenie z dachów i balkonów. Cały cykl został wyróżniony pierwszą nagrodą w kategorii People in The News. Kate Edwards, jurorka, powiedziała: „To zdjęcie zawiera w sobie swoistą atmosferę, napięcie, strach, ale także spokój  i łagodność. W takim kontekście jego wybór był pewnym wyzwaniem. Poszukiwaliśmy obrazu, który wciągnie widza, zabierze go w podróż, zmusi do głębszej refleksji”. Pokaże nam nie to, co już wiemy, ale wywoła głębsze przemyślenia. Pietro Masturzo odebrał nagrodę w Amsterdamie, 2 maja b.r. Nagrodą było 10 000 euro, dodatkowo sponsor konkursu - firma Canon obdarowała zwycięzcę cyfrowym EOS SLR oraz zestawem obiektywów.

Jury przyznało nagrody w 10 kategoriach tematycznych, 62 fotografom 22 narodowości z: Argentyny, Australii, Brazylii, Kanady, Chin, Ekwadoru, Francji, Niemiec, Węgier, Irlandii, Izraela, Włoch, Mali, Meksyku, Holandii, Palestyny, Peru, Somalii, Szwecji, Ukrainy, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Podczas dwutygodniowych obrad jury obejrzało rekordową liczbę 101 960 fotografii,  zgłoszonych przez 5847 fotografów, reprezentujących 128 narodowości.

Organizatorzy obserwują stały wzrost zgłoszeń z Azji, z których większość pochodzi z Chin (586 zgłoszeń; w 2009: 490) oraz Indonezji (107 zgłoszeń; w 2009: 77). O 7,5 % wzrosła liczba zgłoszeń z Afryki.  Licznie reprezentowani byli także fotografowie z Europy, ze znaczącym wzrostem tych pochodzących z Włoch (370 zgłoszeń, w 2009: 306) oraz Rosji (156 zgłoszeń; 2009: 130).

Doroczna wystawa, na którą składa się 167 fotografii,  zostanie pokazana w ponad 100 miejscach na całym świecie. Prezentacja ma charakter publicznego pokazu światowej fotografii prasowej i obejmuje zwycięską pracę oraz zdjęcia nagrodzone w poszczególnych kategoriach. Wysoki poziom prezentowanych prac ustanawia standardy w tej dziedzinie.

World Press Photo jest niezależną organizacją non-profit, z siedzibą w Amsterdamie. Została założona w 1955 roku. Jej głównym celem jest wspieranie i międzynarodowa promocja pracy zawodowych fotografów prasowych.  Z biegiem lat WPPh przekształciło się w niezależną platformę dla fotografów prasowych i wolnej wymiany informacji. Dla realizacji swoich celów WPPh organizuje największy na świecie i najbardziej prestiżowy konkurs fotografii prasowej. Ważną rolę w działalności WPPh odgrywają projekty edukacyjne. W krajach rozwijających się organizowane są seminaria i warsztaty dla indywidualnych fotografów, agencji fotograficznych oraz działów fotograficznych czasopism. Odbywające się corocznie w Holandii klasy mistrzowskie Joop Swart’a skierowane są do utalentowanych fotografików, będących u progu kariery zawodowej. W ich trakcie adepci uzyskują  praktyczne porady i konsultacje od fachowców w dziedzinie fotografii prasowej.


Agnieszka Polska

Trzy filmy z narracją

od 08.10.2010

Agnieszka Polska jest artystką tworzącą video, filmy animowane oraz fotografie. Swoje prace buduje wykorzystując głównie znaleziony materiał - archiwalne ilustracje i fotografie, które poddaje subtelnym interwencjom, animując je lub ingerując w zastany obraz. Zmienia w ten sposób ich pierwotny kontekst, tworząc równocześnie iluzje dokumentacji. Istotna w twórczości artystki jest konceptualność tworzonych dzieł, za pociągającą i intrygującą formą stoi głębokie przemyślenie tematu poparte lekturą tekstów kultury oraz studiami nad historią sztuki.

Projekt TRZY FILMY Z NARRACJĄ dotyka problemu niezrozumienia i błędnej interpretacji dzieła sztuki. Artystka bada wpływ, jaki na późniejszy odbiór dzieła ma jego dokumentacja. Można dojść do wniosku, że błąd w rozumieniu sztuki jest tak naprawdę czynnikiem wytwarzającym nowe jakości i - co za tym idzie -determinującym rozwój kultury. Naukowa relacja staje się wyobrażeniem, a pozornie wierny opis okazuje się mieszaniną faktów, przekłamań i nieporozumień. Jak mówi sama artystka: "Nieporozumienia, błędne interpretacje - to czynniki, które pchają sztukę naprzód tworząc nowe jakości i stawiając nowe pytania. Archiwum - jak każdy żywy organizm - żyje i nieustannie podlega zmianom, mnożąc w nieskończoność obrazy samego siebie. Elementy zanegowane i odrzucone w procesie archiwizacji pojawiają się później jako ciemna materia naszej podświadomości." Tytuł projektu nawiązuje do suchego i opisowego nazewnictwa wystaw konceptualistów z lat 60, jest to kolejne zapożyczenie z przeszłości spójne ze strategią twórczą artystki. Pokaz składa się z trzech filmów: animacji O zapominaniu imion własnych (2009), video Uczulanie na kolor (2009) oraz animacji Moje ulubione rzeczy (2010).


Podążaj za białym królikiem!

Artyści: Olaf Brzeski, Hubert Czerepok, Justyna Koeke, Wojciech Kosma, Agnieszka Kurant i Aleksandra Wasilkowska, Angelika Markul, Aleksandra Polisiewicz, Zorka Wollny

kurator: AnnA Bargiel, AnnA Smolak i MagdalenA UjmA

od 09.09.2010

Wystawa dla dzieci

Bunkier Sztuki zaprasza na wystawę sztuki współczesnej dla dzieci, z udziałem najciekawszych artystów młodego i średniego pokolenia. Wystawa Podążaj za białym królikiem! powstała w odpowiedzi na potrzebę włączenia dzieci do aktywnego uczestnictwa w kulturze. Jest to pierwsze tego rodzaju wydarzenie w Krakowie.

Tytułowy cytat, zaczerpnięty z Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla zachęca do otwarcia się na nieznane. Alternatywna rzeczywistość sztuki współczesnej otworzy przed najmłodszymi świat nieskrępowanej wyobraźni, rządzący się własnymi prawami i własną logiką. Traktujemy ją jak Krainę Czarów, równoległy wymiar rzeczywistości, do którego może wejść każdy, pod warunkiem, że tak jak Alicja, przejdzie na „drugą stronę lustra” i „uwierzy w to, co niemożliwe”.

Na wystawie zobaczymy wyłącznie prace nowe, powstałe z myślą o dzieciach. Projekty uwzględniają dziecięcą perspektywę oglądu świata, odwołując się także do poszczególnych etapów rozwoju młodego człowieka. Pokazane na wystawie prace często są wynikiem osobistej podróży artysty do czasów własnego dzieciństwa. Wszystkie projekty będą zachęcały do aktywnego uczestnictwa w wystawie i poprzez zabawę pobudzały dzieci do krytycznego myślenia.

Uszyty z miękkich materiałów Wypadek Justyny Koeke nawiązuje do dziecięcej fascynacji katastrofami, które są wyrazem intuicyjnej potrzeby mierzenia się z lękiem i tematami ostatecznymi. Kuszenie Angeliki Markul odwołuje się do osobistego wspomnienia z dzieciństwa artystki, która zgubiła się w polu kukurydzy. Pokój szczelnie wypełniony zieloną mgłą, w którym traci się poczucie czasu i przestrzeni wywołuje sprzeczne emocje – od fascynacji po zagubienie. Wyłaniające się zza chmur Nie…bo to instalacja Agnieszki Kurant i Aleksandry Wasilkowski, przedstawiająca rzeczywistość „do góry nogami”. Artystki zainspirował przewrotny obraz świata widzianego oczami dziecka. Podróż Zorki Wollny to metafora procesu dojrzewania, ujęta w formie labiryntu. Odbiorcy natrafią na szereg wyzwań, odpowiadających tym, z którymi człowiek styka się w procesie dojrzewania. Dwoje artystów przygotowało prace w formę klocków: Hubert Czerepok drewniany model bomby atomowej do składania a Aleksandra Polisiewicz układankę odnoszącą się do zjawiska wielokulturowości. Sztuki dla dzieci to propozycja Wojciecha Kosmy, który zaprasza dzieci do odgrywania małych scenariuszy i testowania możliwości własnej ekspresji. Iluzyjna instalacja Olafa Brzeskiego Topielce zainspirowana zabawką artysty z czasów dzieciństwa odnosi się fenomenu wspomnień, które podlegają deformacji i są przefiltrowane przez pryzmat czasu.

Podążaj za białym królikiem! to wystawa wzbogacona o dodatkowe przestrzenie edukacyjno-rekreacyjne, jak kino i świetlica. Towarzyszyć jej będzie program edukacyjny skierowany do dzieci, młodzieży oraz ich opiekunów.

Podczas wernisażu zapraszamy na performance Wojciecha Kosmy z udziałem dzieci.


EASTgoesEast,

Artyści: Jonathan O'Dwyer, Simon Liddiment, Tom Cox-Bisham, Kristof Krisztián, Istvaán Csákány, Beatrix Szörényi

kurator: Kaavous Clayton i koordynator Renata Zawartka.

od 09.09.2010

EASTgoesEast  powstał dzięki wsparciu Programu Kulturalnego Unii Europejskiej. Bieżąca wystawa jest kontynuacją projektu EASTinternational opierającego się na współpracy University College of the Arts w Norwich oraz Norfolk and Norwich Festival z Galerią Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie, Galerią Trafó w Budapeszcie, Związkiem Studia Młodych Artystów w Budapeszcie oraz OUTPOST w Norwich.

W pierwszej fazie projektu zaproszono kuratorów z Krakowa i Budapesztu do wyselekcjowania artystów z EAST09, których prace zostały następnie zaprezentowane  w lokalnych instytucjach. Prace Grace Schwindt, Olafa Brzeskiego, Ursuli Mayer i Davida Jacques’a, wybrane przez Nikolett Eross pokazano w Galerii Trafó w Budapeszcie w grudniu 2009. Kontynuacją projektu w Trafó była indywidualna wystawa Robina Tarbeta. Magdalena Kownacka pokazała na przełomie czerwca i lipca b.r. w krakowskim Bunkrze Sztuki prace Laure Prouvost, Julie Masterton, Angeli Bartram oraz Ursuli Mayer.

W drugim etapie projektu kuratorzy z Norwich, Krakowa i Budapesztu wybrali artystę reprezentującego lokalne środowisko twórcze, który działa w porozumieniu z dwoma zaproszonymi przez siebie artystami. Każda z wyłonionych grup prezentuje określoną postawę artystyczną, charakterystyczną dla danego środowiska. W efekcie wymiany pomiędzy grupami artystów powstają trzy wystawy w miastach partnerskich z udziałem artystów zagranicznych zaproszonych przez grupę lokalną.

Integralną częścią projektu jest rotacja i dialog artystów i kuratorów oraz tworzenie sieci współpracy pomiędzy trzema miastami.Podtrzymywanie i umacnianie więzi stworzonych na przestrzeni lat przez EAST a także budowanie nowych relacji stanowi podstawę do międzynarodowej  współpracy  artystów, których poszukiwania twórcze wychodzą poza lokalne schematy.

 wydarzenia 2012

Grzegorz Sztwiertnia

likwidacja - wystawa kolekcji Bunkra

od 18.12.2012


Honza Zamojski

MDRNBDSM

od 30.11.2012


World Press Photo 2012


KRÓLESTWO METAWERY

Mamy zaszczyt zawiadomić Państwa o powołaniu nowej jednostki konsularnej na terenie Krakowa.

Przy ul. H. Sienkiewicza 23 w dniu 9 listopada zostanie otwarty Konsulat Generalny Królestwa Metawery.

od 9.11.2012


Bartosz Kokosiński

"(nie)porządek rzeczy"

od 12.10.2012


Wystawa Główna Międzynarodowego Triennale Grafiki - Kraków 2012

Galeria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki

Grand Prix Młodej Grafiki Polskiej

Kontenery, Plac Szczepański w Krakowie

od 14.09.2012


Nicolas Grospierre

Miasto, które nie istnieje

Laura Pawela

Nie będzie dziury w niebie, jeżeli nawet pójdziesz tyłem

od 13 lipca 2012


Gert Weigelt

Absolutnie Pina

od 3.04.2012


Wojciech Gilewicz

Pracownia

Kinga Araya

Walking with Kinga

od 12 stycznia 2012

Wystawa Walking with Kinga jest działaniem interkulturowym, obejmującym swoim zasięgiem miejsca (w Stanach Zjednoczonych, we Włoszech, w Polsce i na Węgrzech) związane z historią św. Kingi i życiem Kingi Arayi. Artystka zebrała świadectwa pamięci o swojej patronce. Odwiedziła miejsca związane z jej historią i kultem. Jej losy interpretuje jako historię niezwykłej kobiety, księżniczki, emigrantki i inicjatorki przemian w kulturze, polityce i gospodarce. Legendę św. Kingi na płaszczyźnie refleksji artystycznej Kinga Araya łączy z własną historią – Polki, emigrantki, osoby skonfrontowanej z wyzwaniami życia na obczyźnie. Artystka podejmuje refleksję nad aspektami tożsamości hybrydalnej, zawieszenia międzykulturowego, ciągłego przemieszczania się i emigracji, a także brakiem namacalnej ojczyzny i barierami, jakie stwarza język obcy. Wystawa jest dokumentem krytycznej autobiografii Kingi Arayi – wizualnej, pisanej i mówionej w językach: angielskim, polskim, włoskim i węgierskim.

Kinga Araya jest obywatelką Polski i Kanady. Aktualnie mieszka i pracuje w Rzymie. Studiowała na University of Ottawa, York University w Toronto i Concordia University w Montrealu, gdzie uzyskała stopień doktora na podstawie pracy Walking in the City: The Motif of Exile in Performances by Krzysztof Wodiczko and Adrian Piper. Obecnie przygotowuje książkę poświęconą poetyce i polityce chodzenia.

Wystawa Wojciecha Gilewicza, Pracownia, to innowacyjne połączenie galeryjnej prezentacji sztuki najnowszej z nowoczesnymi technikami edukacyjnymi. Projekt realizowany w krakowskiej Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki stanowi rozwinięty i rozbudowany wariant wystawy Wyprzedaż prezentowanej w BWA Awangarda we Wrocławiu, w kwietniu i maju 2011 roku.

Wojciech Gilewicz urodził się w 1974 roku w Biłgoraju. Mieszka i pracuje w Warszawie i w Nowym Jorku. Jest malarzem, fotografem, autorem instalacji i filmów wideo. W swoich pracach, które sytuują się zazwyczaj na styku wszystkich tych dyscyplin, Gilewicz podejmuje problematykę zacierania się granic pomiędzy rzeczywistością a jej przedstawieniem w sztuce. Za motyw przewodni twórczości Wojciecha Gilewicza uznać można chęć pokazania, jak względny i zmienny jest nasz odbiór otaczającego świata oraz jak płynne mogą być granice między rzeczywistością a jej odbiciem w sztuce. Twórczość Gilewicza prowokuje do refleksji nad mechanizmami rządzącymi naszą percepcją i nad kulturowymi uwarunkowaniami naszego widzenia.

 wydarzenia 2013

W dniu Świętego Mikołaja zapraszamy do Bunkra Sztuki na spotkanie z Bogusławem Bachorczykiem.

od 6.12.2013


" BEDZIE SIE DZIELO" -Kolekcja 2013

od 19.11.2013


Bunkier Sztuki

" KORNEL JANCZY I INNI "

od 11.10.2013


MARIUSZ LIBET

" Antysemityzm "

od 21.08.2013r.


ZBIORNIK KULTURY

MAGDALENA LAZAR :"Cos zostalo"

GRUPA ETC : "Mamo, chce do wody!"

od 24.08.2013 r


EGZOTYCZNY PRZEPYCH SMĘTNEGO BOGACTWA

Bolesław Chromry`s Tribute to Marian Kruczek

od 02.08.2013


Eduardo Kac

Lagoglify

od 19.07.2013


Maciej Kurak, Mariusz Libel

wymiary utopii

od 14.07.2013


Fundacja Supermarket Sztuki zaprasza na pierwszą z odsłon w 2013 r. projektu Katarzyny Majak - Kobiety Mocy

21.03.2013 (czwartek), godz. 18

Wystawa Katarzyny Majak w Bunkrze Sztuki to pierwsza z planowanych w Polsce większych prezentacji  cyklu fotografii przedstawiających portrety kobiet – reprezentantek nowych form duchowości. Ekspozycję uzupełniają trzy filmy rejestrujące rytuał oczyszczania miasta oraz fragmenty nagrań rozmów artystki z kobietami.

Projekt Kobiety Mocy jest efektem ponad rocznej pracy badawczej, na realizację której artystka otrzymała stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Katarzyna Majak odbyła swoistą podróż, tworząc mapę wierzeń zmieniającą dotychczasowy wizerunek Polski utożsamionej z tradycją chrześcijańską i katolicką. Bohaterki projektu reprezentują współczesne nurty duchowości pogańskiej i neopogańskiej, między innymi Ásatrú, Wicca, animizm, rekonstrukcjonizm celtycki, druidyzm czy rodzimowierstwo słowiańskie. Są wśród nich uzdrowicielki, zielarki, bajarki, szamanki i wiedźmy – te, które posiadają wiedzę opartą na intuicji i czerpaną z kontaktu z naturą. Na Podlasiu artystka spotkała się z szeptuchami łączącymi przekazywane z pokolenia na pokolenie rodzime tradycje z prawosławiem.

Ze względu na niedobór materialnych śladów kultury słowiańskiej oraz asymilację tradycji pogańskich przez chrześcijaństwo, powrót do „korzeni” jest bardzo trudny. Poszukujące ich kobiety odbywają podróże inicjacyjne do krajów, w których przetrwały zwyczaje i dawny przekaz. Czerpią nauki od nauczycieli i przewodników/przewodniczek duchowych z Nowej Zelandii, Indian Ameryki Północnej, peruwiańskich szamanów. Efektem tych podróży są nowe synkretyczne formy duchowości.

Katarzyna Emilia Bogdan, w trakcie wernisażu wystawy, dokona rytualnego oczyszczania szałwią.

Wystawa organizowana we współpracy z Fundacją Supermarket Sztuki oraz Galerią Bielską BWA.


Cecylia Malik

Rezerwat Miasto

od 12 marca 2013

 wydarzenia 2014

KOLEKCJA 2014  -  Prace Anny Molskiej, Huberta Gromnego i Xaverego Wolskiego oraz Jasminy Wojcik

od 18.12.2014


AWACS 1981–1983

od 15.04.2014


TOMASZ DOBISZEWSKI

"Drobne nieobecnosci"

od 16.01.2014 r.


home | wydarzenia | galeria sztukpuk | galerie | recenzje | forum-teksty | archiwum | linki | kontakt